စာမေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာသြားတယ္ဗ်ာ.....ကၽြန္ေတာ့္က်န္းမာေရး မေကာင္းတာေၾကာင့္ပါ.... ဒါေပမယ့္ အစ္ကိုေတြ၊ အစ္မေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရဲ႕ဘေလာ့ေလးေတြ သြားလည္လိုက္တုိင္း စည္ကားေနၾကတာေတြ ေတြ႕ေတာ့ကိုယ့္ပိုးလည္း ျပန္ထလာျပန္တယ္... ဒါေပမယ့္ သိပ္ျပီးေနလို႔မေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာကို အီးေမးသံုးတာက လြဲလို႔ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘူးဗ်ာ.... အခုေတာ့ျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာျပီျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ဘေလာ့ေလးကို ျပန္လည္ျပီးဂရုစိုက္ပါေတာ့မယ္.... ပစ္ထားျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မ်ားမွာလည္း လာလည္သြားတဲ့ သူေတြကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ....
ျပီးတဲ့လက ဆရာနီကိုရဲ ဆံုးသြားတယ္တဲ့ အစ္မမိုးခ်ိဳသင္းရဲ႕ ဘေလာ့ေလးမွာေတြ႕လိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္ဗ်ာ.... ကၽြန္ေတာ္က သူ႕စာအုပ္ေတြကို ဖတ္သာဖတ္တာ သူ႕ကိုမျမင္ဖူးေသးဘူး.... ကိုယ္ကအကုန္မဖတ္ႏိုင္တာလည္း ျဖစ္မွာေပါ့.... ဒါေပမယ့္ သူ႕နာမည္ကို မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္သြားတာက တစ္ခါဖတ္မိသြားကတည္းကေပါ့.... "တစ္သံုးခုႏွစ္ရွစ္" ဘာမွန္းေတာ့မသိဘူးမဟုတ္လား..... ဆရာနီကိုရဲ ေရးတဲ့၀ထၳဳတိုေလး တစ္ပုဒ္ရဲ႕နာမည္ပါဗ်ာ.....
ေနာက္တခုက သူ႕နာမည္ေပါ့..... အိမ္နာမည္က "ကိုရဲ" လို႔ေခၚတယ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာပါတယ္.... (ဘယ္စာအုပ္လဲေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူး).... သူ႕အေမကို စိတ္ဆိုးတဲ့ အခါ "ငရဲ" လို႔ေခၚတယ္လို႔ေျပာထားတယ္ဗ်ာ.... သူစာေတြေရးေတာ့ ကေလာင္နာမည္ ေပးဖို႔ဆိုျပီး စဥ္းစားတာေလးကိုက ေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားတယ္ဗ်ာ..... အိမ္နာမည္ "ကိုရဲ" ကိုအေျခခံျပီးေရြးေတာ့ ဘာထပ္ထည့္ရမလဲ စဥ္းစားတဲ့အခါ "ကၾကီး" "အ" အထိက အစဥ္လိုက္ ေရးျပီး တစ္လံုးခ်င္းစီကို ထည့္ၾကည့္ရတယ္လို႔ ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္...."ကကိုရဲ" "ေက်ာက္ကိုရဲ" "ေၾကာင္ကိုရဲ" "ခ်စ္ကိုရဲ" "ခ်မ္းကိုရဲ" "ဂကိုရဲ" စျဖင့္ေပ့ါ......ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႕နာမည္က "နီကိုရဲ" ျဖစ္သြားတယ္.....
ေနာက္ျပီး သူေက်ာင္းတတ္တဲ့အခါ (တကၠသိုလ္ေက်ာင္း) သူတက္တဲ့ ေမဂ်ာတဲ့ ရုကၡေဗဒ ဘာသာရပ္ပါတဲ့.... သူ႕ကိုယ္သူလည္းေတာ္ေတာ္ အံၾသမိတယ္တဲ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အပင္ေတြအေၾကာင္းကို သင္ရလို႔ပါတဲ့.... သူငယ္ငယ္ကတည္းက ဒီအတိုင္း ေရမေဆးပဲ ကိုက္စားလာတဲ့ သခြားသီးမွာ ေရဓါတ္က ဘယ္ေလာက္ပါတယ္.... ဘာကဘယ္ေလာက္ ညာကဘယ္ေလာက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္စရာပါလို႔လည္း ျငီးျပသြားပါေသးတယ္....
ေနာက္ေတာ့ စာေမးပြဲေျဖတဲ့အခါ ဆရာမအေယာက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ ေစာင့္တဲ့ၾကားထဲမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း သြားျပီးေျဖရတယ္ဆုိတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္သနားသြားတယ္ဗ်ာ.... ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ ဘာလို႔သနားတာလဲဆိုေတာ့ စာေမးပြဲခန္းထဲမွာက စာေျဖေက်ာင္းသားက သူတစ္ေယာက္တည္း...... ျပီးေတာ့သူ႕လြယ္အိတ္ကို သူ႕ေရွ႕ကခံုေပၚမွာတင္ထားတာေတာင္ ဘာမွၾကည့္လို႔မရေအာင္ ဆရာမေလးဆယ္ေက်ာ္.... မ်က္လံုး ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ရဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္မႈ႕ေအာက္မွာ ဘယ္လိုေျဖမလဲဆိုတာ ေတြးတာၾကည့္ေပေတာ့ဗ်ာ....
ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသမွ်ေလးေတြပါဗ်ာ.... မွတ္မိသမွ်ေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေရးတာ အလြမ္းေျပပါ.... အေရအတြက္နဲ႔ စာသားမညီညြတ္တာေလးေတြ လြဲေခ်ာ္ႏိုင္ပါတယ္ဗ်ာ.... ခြင့္လြတ္ေပးၾကပါလို႔ ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္ပါတယ္.... ကိုနီကိုရဲ.... ဘယ္ေမဂ်ာကို တက္ခဲ့လဲ.... တကယ္ပဲ ရုကၡေဗဒ ကိုတက္ခဲ့လားဆိုတာကေတာ့ အစ္မမိုးခ်ိဳသင္း တို႕ကိုျပန္ျပီး ေမးရင္ရႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္ဗ်ာ.... ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ဆံုးရႈံးသြားလို႔ ၀မ္းနည္းပါတယ္.... မိသားစု အတြက္လည္း ျပန္လည္အစားထုိးလို႔မရႏိုင္တဲ့ ဆံုးရႈံးမႈပါဗ်ာ....
No comments:
Post a Comment